Στέλιος Μακρυδάκης

Ονομάζομαι Στέλιος Μακρυδάκης και πριν οι δρόμοι μας σμίξουν με σένα, Γιάννη, είχα διαβεί ήδη για αρκετά χρόνια τον δρόμο της ψυχοθεραπείας μέσα από την αυτογνωσία. Ένας δρόμος που με οδήγησε σε προσωπική ανάπτυξη σε όλα τα επίπεδα της ζωής μου, όχι γιατί έγινα ένας άλλος Στέλιος, αλλά γιατί με έναν τρόπο ανεξήγητο, αλλά και ανεξήγητα γοητευτικό, πήγα και συνάντησα το καθεστώς των πεποιθήσεών μου και του άλλαξα κάπως τη δομή. Έδωσα χώρο στο ενήλικο κομμάτι του εαυτού μου και φωνή σε αυτόν τον ίδιο, κατά τ' άλλα, Στέλιο που δεν έγινε ποτέ κάτι άλλο. Το ερώτημα που ίσως γεννάται πλέον είναι: γιατί, μετά από αυτή τη θεραπευτική πορεία, οι δρόμοι οι δικοί μας έσμιξαν; Δεν έφτανε; Κάτι δεν έγινε καλά; Η απάντηση είναι τίποτα από όλα τα παραπάνω, αφού η δουλειά με την ψυχή μας δεν έχει χρονικό φραγμό και η ψυχοθεραπεία δεν έχει μαγικό ραβδί. Έχει όμως τη δική μας θέληση να αγγίξουμε πιο εσωτερικά, σύμφωνα με τα γεγονότα που μας συμβαίνουν στο "εδώ και τώρα". Έτσι και εγώ, εν μέσω ενός συγκρουσιακού διαζυγίου και κάτω από την απειλή της αποξένωσής μου από τα παιδιά μου, αναζητώντας αρχικά κάτι που είναι πιο "εξειδικευμένο" θεραπευτικά, συνάντησα εσένα... Από την πρώτη στιγμή ένιωσα την οικειότητα της αόρατης ένωσης δύο ανθρώπων με κοινό βίωμα. Σου το έδειξα, αλλά και το εισέπραξα, με έναν τρόπο που είχε ροή, αυθορμητισμό και όχι δηλώσεις πελατειακής υφής. Ήρθα φοβισμένος, μέσα σε μια κατάσταση πρωτόγνωρη και με την κατανόηση ότι πλέον το τίμημα των επιλογών μου δεν ήταν τόσο απλή υπόθεση, αφού έχω και τα δύο μικρά αγόρια μου. Στην αρχή, όλα μέσα μου είχαν αυτό που κάνω πάντα όταν φοβάμαι: ψάχνω ένα σκοινί να πιαστώ, κάποιον να με σώσει από το πικρό ποτήρι που διαφαίνεται να μου κερνάει η ζωή, ο Θεός, το σύμπαν και όπως θέλει το λέει ο καθένας. Προχωρώντας, και σχετικά σύντομα (αφού στην ψυχοθεραπεία ο χρόνος τελικά είναι σχετικός και εξαρτάται από το πόσο "ανοιχτοί" νιώθουμε εμείς), άρχισα να μη νιώθω εχθρός ούτε της γυναίκας μου, ούτε και της αποξενωτικής απειλής από τα παιδιά μου. Ο φόβος, χωρίς να καταργείται σαν συναίσθημα, άρχισε να δίνει τη θέση του στο αίσθημα ανάληψης των ευθυνών μου. Η υπομονή έγινε πλεονέκτημα, ο πατρικός ρόλος πιο ξεκάθαρος αλλά συνάμα και παιδοκεντρικός (όπως πραγματικά το θέλω), με αποτέλεσμα ακόμα και τώρα, που η αποξένωση του μεγάλου μου γιου είναι σε εξέλιξη μαζί με τη δύσκολη κατάσταση που βιώνω με την υγεία του πατέρα μου, νιώθω ότι ο εαυτός μου στέκεται με αποδοχή στα γεγονότα. Δεν παρασύρεται μόνιμα από αυτόν τον άκρατο συναισθηματισμό που απορρέει από το παιδικό βίωμα και λέει επί το πλείστον "να θυμώνεις, Στέλιο" ή "να φοβάσαι, Στέλιο" σχεδόν μονότονα. Το εσωτερικό μου τσιπάκι έχει κάπως αλλάξει και, μέσα από τα δύσκολα γεγονότα, μου λέει ότι "δεν είσαι μόνος", κι ας μην έχω άνθρωπο γύρω μου, καθώς επίσης μου λέει να μη συμπεραίνω και να παρατηρώ. Άρα ο εσωτερικός παρατηρητής ενισχύθηκε και αυτό είναι πάντα για μένα όλα αυτά τα χρόνια το ζητούμενο: να μπορείς να δεις τα γεγονότα από απόσταση, συμμετέχοντας σε αυτά με βάση τις βουλές του ενήλικου εαυτού σου, όντας γιος, πατέρας, φίλος, εργαζόμενος, εραστής και ό,τι άλλο λαχταράει η ψυχή σου. Αν το παραπάνω ακούγεται πολύ ψυχοθεραπευτικό, θα πω αυτό που ήξερα και σαν ναυτικός... Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται!! Και εγώ, όντας ναυτικός για αρκετά χρόνια, έμαθα ότι η φουσκωμένη θάλασσα δεν είναι ο κίνδυνος. Κίνδυνος είναι να είναι όλα στον βωμό του βιώματός μας ακουμπισμένα με τρόπο μονόπλευρο και απαράλλαχτο, κουβαλώντας το πατρικό μας σπίτι στα βάθη των ωκεανών. Βοηθητικό σε αυτή τη διαδικασία υπήρξε κατά κύριο λόγο το ότι έχω πλέον άντρα απέναντί μου με παρόμοιο βίωμα, όσον αφορά τον αρχικό λόγο που με έκανε να σε συναντήσω. Η πρόθεσή σου να μοιράζεσαι μαζί μου βιώματα από τη σχέση με τους γονείς σου, καθώς και από τον χωρισμό σου αλλά και σαν πατέρας, έφερε το αίσθημα της εμπιστοσύνης. Αυτή η στάση, σε συνδυασμό με την πολύ ήρεμη και γεμάτη ρεαλισμό προσέγγισή σου στα θέματα που φέρνω, με έκανε να νιώσω πιο εσωτερικά ενιαίος και να εντοπίζω τη δικιά μου θέση στα πράγματα, άρα να δίνω χώρο στο δικό μου αξιακό σύστημα φεύγοντας από τον καταναγκασμό του ρόλου. Η διαδικασία αυτή είναι σε εξέλιξη και δεν αμφιβάλλω ούτε ένα λεπτό ότι όλα απλά θα πάνε καλά και με τον καλύτερο τρόπο για μένα. Όλοι φοβόμαστε αυτή τη συνάντηση με το αληθινό "θέλω" μας, όλους μας δυσκολεύει, αλλά λέω σε σένα, που σκέφτεσαι να ξεκινήσεις θεραπεία για κάποιο λόγο που δεν ερμηνεύεις, να ακούσεις εσένα και ας μην ξέρεις το γιατί. Είναι ίσως η πρώτη φορά που το κάνεις και αυτό είναι η πίστη σου στα θαύματα που γίνονται και τα φέρνουμε εμείς οι άνθρωποι, αφού ο Θεός ήρθε στη Γη σαν άνθρωπος, αλλά και εμείς οι γήινοι έχουμε τη θεϊκή ουσία Του μέσα μας. Αυτή φέρνει την εξέλιξη μέσα από τη θεραπευτική οδό, γιατί μέσα από εκεί ακουμπάμε το "θέλω" μας και πορευόμαστε στα πράγματα χωρίς την κρίση καλό, κακό, σωστό ή λάθος... Αυτός ο δρόμος δεν έχει ροδοπέταλα και μας οδηγεί αργά ή γρήγορα στην αποδοχή των σκοτεινών μας πλευρών κατά βάση. Δεν υπάρχουν δυσκολίες που δεν αντέχουμε. Εμπιστοσύνη στον θεραπευτή και συνέπεια απέναντι στη θεραπευτική διαδικασία και το τρένο μας θα είναι στις ράγες του σύντομα!!