Κατερίνα Φασέγγα

Αγαπητέ Γιάννη, Πριν απ' οτιδήποτε άλλο, θέλω να σου πω ένα ειλικρινές ευχαριστώ για την υποστήριξη σου. Αυτά που σου γράφω, δεν έχουν την πρόθεση να αξιολογήσουν εσένα, εμένα ή την ίδια τη θεραπευτική διαδικασία. Ως παρατηρήτρια θα πω δυο λόγια απλά και ανθρώπινα και κυρίως αληθινά. Παρατηρώ λοιπόν ότι ενώ πριν συναντηθούμε υπήρχε κάτι σαν μπέρδεμα μέσα μου, μια σύγχυση κι ένα σκοτεινό σημείο σχετικά με τις ενοχές που φαίνεται ότι κουβαλάω από πολύ παλιά, τώρα φαίνεται αυτό να έχει μετακινηθεί κάπως,- ειδικά στον τομέα «διαζύγιο- παιδιά» - υπό την έννοια ότι πλέον σχεδόν σιγουρεύτηκα ότι ΔΕΝ είμαι εγώ (ή τουλάχιστον μόνο εγώ) εκείνη που δυσκόλεψε ανθρώπους, όπως τα παιδιά, την αδερφή μου ή τον πρώην σύζυγο, με την απόφαση να χωρίσω πριν 21 χρόνια... Ωστόσο, λέω «έχει μετακινηθεί κάπως» διότι υπάρχουν φορές που ο εαυτός μου εξακολουθεί να με μαστιγώνει αλύπητα – από τα πιο απλά και καθημερινά μέχρι τα πιο βαθιά, πιο υπαρξιακά θέματα μου. Αν και λιγότερο από πριν, με την ανακούφιση να την βιώνω σε ένα βαθμό, δυστυχώς παραμένουν ενοχές για «αυτό που έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα». Σίγουρα αυτό που ξεκαθάρισε μέσα μου είναι η ταξινόμηση του «τραύματος του διαζυγίου» από την «γονική αποξένωση». Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο «εχθρός» ίσως ήταν μάλλον υπόγειος, δεν γινόταν ορατός, δεν είχα καν στο νου μου την έννοια «γονική αποξένωση», το «σύστημα μας της οικογενείας μου και που είχε στηριχθεί αυτό», με αποτέλεσμα να αναλαμβάνω εγώ ολόκληρη την ευθύνη, την ενοχή, την πληγή, τον πόνο και άλλες δύσκολες συναισθηματικές καταστάσεις. Είμαι πιο ήρεμη ως προς αυτό. Αναγνωρίζω τα λάθη μου, αλλά επιτέλους άρχισα να βλέπω και τα λάθη των άλλων! Άρχισαν να αναγνωρίζω κάποιες συμπεριφορές που ΔΕΝ ήταν κανονικές όπως νόμιζα. Και αυτές δεν ήταν δικές μου! Η ενοχή μου βλέπεις… Είμαι όμως πολύ πιο ήρεμη ως προς αυτό… Κάτι άλλο που παρατηρώ είναι ότι έχει αρχίσει να με ενδιαφέρει να «ζήσω», έπειτα από ένα μακροχρόνιο βούλιαγμα κι έναν ανελέητο θρήνο που δούλευε 24/7/365… Δεν λέω ότι σταμάτησε το πένθος μου αλλά αρχίζω να φροντίζω κάπως πιο πολύ την εμφάνιση μου, να ανταποκρίνομαι σε κάποιες εξόδους, να επιθυμώ να συνδεθώ και πάλι… και το κυριότερο: Άρχισα ΝΑ ΓΡΑΦΩ μετά από 3 χρόνια αδράνειας!!! Έκανα ήδη επαφή με έναν εκδοτικό στην Αθήνα, έχω σκοπό να έρθω σε επαφή με άλλους δύο… Αυτό είναι μεγάλη εξέλιξη για μένα. Το σπουδαίο είναι ότι τώρα νιώθω ότι μπορώ να υπερασπιστώ το έργο μου χωρίς ενοχή η ντροπή του τύπου: «δεν είσαι συγγραφέας, κάτσε στα αυγά σου, θα σε κοροϊδέψουν» κλπ κάτι που έκανα παλιά πολύ συχνά και ας έχω γράψει 5 βιβλία μέχρι τώρα- τα 2 πραγματικά αξιόλογα. Το πιο βοηθητικό στην συνεργασία μας - θέλω να το γνωρίζεις- είναι οι μικρές αυτό-αποκαλύψεις σου στα θέματα της κοινής εμπειρίας (παιδιά-οικογένεια- γάμος-διαζύγιο). ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ! Ευχαριστώ για τα μοιράσματά σου! Μου παρέχει ασφάλεια ότι κάποιος ίσως πέρασε από τα ίδια μονοπάτια που περιδιαβαίνω εγώ τώρα. Αυτό με έκανε να εμπιστευτώ περισσότερο την διαδικασία (και την διαίσθηση μου που με έστειλε σε σένα), να νιώσω πιο ασφαλής, λιγότερη μοναξιά, κι ας θύμωσα μαζί σου για μια στιγμή. Ναι, θα σύστηνα τον τρόπο σου, ναι θα παρότρυνα κάποιον να σε επισκεφτεί, χωρίς αισθήματα ανταγωνισμού, χωρίς δεύτερες σκέψεις.. κι αν ισχύει αυτό που έχει πει ο Αντρέ Μπρετόν: «Ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση», τότε να είσαι σίγουρος, θα παρότρυνα οποιονδήποτε άνθρωπο ήθελε απαντήσεις, να ξεκινήσει άμεσα μαζί σου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ