Λ.Ε.

Πόσες φορές άραγε δεν είπαμε στον εαυτό μας: "Είσαι δυνατός, δεν χρειάζεσαι βοήθεια. Θα τα καταφέρεις!"; Διανύοντας την πιο άσχημη περίοδο της ζωής μου, το είπα πολλές φορές στον εαυτό μου. Πίεζαν άλλα πράγματα, σκεφτόμουν, και διαρκώς έβαζα πίσω την ανάγκη να βρω έναν ασφαλή χώρο, έναν θεραπευτή στον οποίο θα κατέθετα το βάρος και τον πόνο που ένιωθα και θα δεχόμουν τη βοήθεια που είχα τόσο ανάγκη. Το θεραπευτικό μου ταξίδι με τον Γιάννη ξεκίνησε πριν από σχεδόν έναν χρόνο. Με είχε αγγίξει μια δημοσίευσή του σε ένα κανάλι κοινωνικής δικτύωσης και του έστειλα μήνυμα. Υπάρχει τώρα στη ζωή μου το ραντεβού της Δευτέρας μας, που αποτελεί για μένα το σταθερό σημείο που αναζητούσα και τον ασφαλή χώρο όπου μπορώ να νιώθω παρούσα για μένα, για τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Κυρίως, μπορώ να σπάω σιγά-σιγά τους παραμορφωτικούς καθρέπτες μέσα από τους οποίους με κοίταζα πάρα πολλά χρόνια. Αυτό ήταν κάτι που έκανε αρκετά νωρίς ο Γιάννης στις συνεδρίες μας. "Έστησε", με τον τρόπο του, έναν καθρέπτη που δεν αλλοίωνε και δεν παραμόρφωνε τις εμπειρίες μου, τις ανθρώπινες ιδιότητές μου, τη δική μου αλήθεια. Αυτό που έπαιξε ίσως τον σημαντικότερο ρόλο ήταν η αίσθηση ότι αυτό το ταξίδι το κάνουμε μαζί: ανακαλύπτουμε μαζί, μαθαίνουμε μαζί, σαν συνοδοιπόροι που δεν ανεβαίνουν ένα βουνό, αλλά κατεβαίνουν στα βάθη της μνήμης και της ψυχής, συναντούν ξανά εκεί την αρχή και γράφουν μαζί, στο παρόν, τη συνέχεια της ιστορίας. Έναν σχεδόν χρόνο μετά, λέω στον εαυτό μου: "Ναι, είσαι δυνατή και αυτό το θεραπευτικό ταξίδι είναι το καλύτερο δώρο που μου έκανες".