Γιάννης Ρ

Πριν ξεκινήσω θεραπεία, ένιωθα αρκετή σύγχυση και εσωτερική ένταση. Υπήρχαν σκέψεις και συναισθήματα που με επηρέαζαν έντονα στην καθημερινότητά μου, αλλά δεν μπορούσα εύκολα να τα καταλάβω ή να τα εκφράσω. Ταυτόχρονα, υπήρχε και ο δισταγμός: αν όλο αυτό μπορεί πραγματικά να βοηθήσει και αν θα νιώσω αρκετή ασφάλεια για να ανοιχτώ. Στη διάρκεια της θεραπείας, άρχισα σιγά-σιγά να νιώθω πιο σταθερός. Όχι με την έννοια ότι εξαφανίστηκαν τα δύσκολα, αλλά ότι απέκτησαν νόημα. Άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τι μου συμβαίνει, από πού προέρχονται κάποιες αντιδράσεις και να στέκομαι απέναντί τους με περισσότερη ψυχραιμία. Αυτό έφερε λιγότερη ένταση και περισσότερη καθαρότητα μέσα μου. Για μένα, πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε το αίσθημα ασφάλειας στη θεραπευτική σχέση. Το ότι υπάρχει παρουσία, χρόνος και χώρος χωρίς κριτική ή βιασύνη. Το ότι μπορείς να μιλήσεις όπως είσαι, ακόμα κι όταν δεν έχεις ξεκάθαρες απαντήσεις ή λόγια. Σε κάποιον που σκέφτεται να ξεκινήσει αλλά διστάζει, θα έλεγα ότι ο φόβος είναι απολύτως φυσιολογικός. Όμως, το να αποφασίσεις να ασχοληθείς ουσιαστικά με τον εαυτό σου και τη ζωή σου δεν είναι ένδειξη αδυναμίας — είναι μια πράξη ευθύνης και δύναμης.