Αντώνης Λιναρδάτος

Η προσωπική μου εμπειρία με έναν "γιατρό επειγόντων περιστατικών" ψυχικής υγείας... Όταν ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, βρισκόμουν σε μια πολύ δύσκολη περίοδο: διαζύγιο, έντονο άγχος για τα παιδιά μου, εσωτερικές συγκρούσεις και ανασφάλειες που δεν καταλάβαινα από πού προέρχονταν. Ένιωθα θυμό, φόβο, χάος και σύγχυση, και συχνά αντιδρούσα χωρίς να μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου. Είμαι ένας άνθρωπος δοτικός (ένας ακόμα Superman): έπαιρνα αξία και ικανοποίηση μόνο υπηρετώντας τους άλλους, χωρίς να αφήνω χώρο ή να ζητώ κάτι για μένα. Ζούσα χωρίς όρια, ζητιανεύοντας την αποδοχή. Ένιωθα "γεμάτος", όμως στην πραγματικότητα ήμουν μισός και μετέωρος. Μέσα από τη θεραπεία άρχισα να βλέπω πιο καθαρά τον εαυτό μου και την ιστορία μου. Κατάλαβα ότι πολλά από όσα ζούσα στο παρόν συνδέονταν με την παιδική μου ηλικία. Αυτό ήταν δύσκολο, αλλά και λυτρωτικό. Οι πιο δύσκολες στιγμές της θεραπείας, όσο επώδυνες κι αν ήταν, γίνονταν τελικά λύτρωση για μένα. Μου έδειχναν τον δρόμο για το πώς θα συνεχίσω και πώς μπορώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος — όχι πιο εγωιστής, αλλά πιο δίκαιος με τον ίδιο μου τον εαυτό. Συγχώρεσα, πένθησα, αναπόλησα, ξαναέζησα στιγμές που με πλήγωναν και τις μετέτρεψα σε εφόδιο για κάτι καινούργιο, πιο δυνατό, πιο σταθερό και πιο ασφαλές. Ακόμα και σήμερα, δεν λέω ότι όλα λύθηκαν. Όμως νιώθω πιο σταθερός, πιο ήρεμος και πιο κατασταλαγμένος. Μαθαίνω να σκέφτομαι πριν αντιδράσω, να βάζω όρια και να ακούω τον εαυτό μου χωρίς να τον τιμωρώ. Σιγά-σιγά γνωρίζω πραγματικά τον εαυτό μου, χτίζοντας έναν πιο σταθερό και πιο αληθινό εαυτό. Το πιο βοηθητικό στη διαδικασία ήταν ότι ένιωσα ασφάλεια. Μπόρεσα να μιλήσω χωρίς φόβο κριτικής και να ακουστώ πραγματικά. Για πρώτη φορά δεν χρειάστηκε να αποδείξω τίποτα. Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν απλώς να μιλήσω και ο γιατρός να βάλει σωστά τα κομμάτια σε αυτά που εγώ ο ίδιος έλεγα, φτιάχνοντας το δικό μου παζλ... Σε όποιον διστάζει να ξεκινήσει, θα έλεγα πως η ψυχοθεραπεία δεν είναι αδυναμία, ούτε ταμπού. Είναι ένας τρόπος να φροντίσεις τον εαυτό σου και, μέσα από αυτό, και τους ανθρώπους που αγαπάς. Μακάρι να το είχα ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν...